Moliere ödüllü Fransalı yazar Denise Bonal’in yazdığı Damla Kellecioğlu’nun Fransızcadan çevirisiyle Zeynep Özden’in yönettiği, ALAN Kadıköy’ün ilk yapımı Kayıp Adımlar kalabalık oyuncu kadrosuyla özlediğimiz bir seyri gerçekleştiriyor.
Hayali bir tren garında, kalanlar gidenler, bekleyenler, şöyle bir yolu düşenler, işyeri gar olanlar, herkes burada.
Çok dilli anons, çok dilli yolcular ve birbirine benzemez hikâyeler bu tren garının yaşadığı duygusunu veriyor. Fuayede başlayan oyun görevlilerin yönlendirmesi, seyircinin oyun alanına gelmesiyle devam ediyor. Bir noktadan sonra oyun alanı seyirci koltuklarının sahneye doğru açılmasıyla darlaşıyor. İlk yerleşimde ayakta olan seyirci de oturuyor. Bu sefer seyirciler karşılıklı, aradaki uzun, görece dar alanda oyuncular, bir trenin-vagonun içindeymişçesine seyri izliyoruz.
“Vedaların ve elvedaların, acı dolu öykülerin, kopuş kararlarının, muzaffer kaçışların mekânı. Sıcak gözyaşlarının, birleşen ellerin, acele yeminlerin, son gülüşlerin, asla unutulmayacak sözlerin ve ömürlük öpücüklerin mekânı… İşte karşınızda tren garı.” (oyunun broşüründen)
