Günter Grass, dün Yaşar Kemal’in ardından Cumhuriyet’te yayımlanan yazısında şöyle diyordu: “Irkçı çılgınlık, Yaşar Kemal’ın kitaplarında, yabancılara karşı düşmanlık biçimine bürünüp, anlatılan öykünün bir parçası olur, ancak bunun resmi hükümet politikasının bir göstergesi olduğu da ortadadır. Bu yüzden yazar, egemen çevreleri hep rahatsız etmiştir. Bu yüzden sürekli mahkemelere çıkarılmış, bu yüzden işkence ve hapis cezalarına katlanmak zorunda kalmıştır.”
Yaşar Kemal budur işte. Medya ve siyasetteki egemen çevrelerin temsilcileri boşuna ağıt yakmasın. ‘Edebiyatımızın çınarı’ diye övmek ve övünmekle olmaz. Eğitim sisteminde kitaplarına, yaşantısına ne kadar yer veriliyor? Bugün bile kaç okulda kitapları öğrencilere ‘sansürsüz’ okutuluyor?
Din diye, vatan-millet diye çocuklarımızın beyinlerine neler zerk ediliyor? Önce bunları tartışalım! Ancak o zaman ustaya ve bize bıraktığı mirasa ‘hak’kını teslim edebilir, daha barışçıl, daha gelişmiş bir toplumda yaşama hayalini kurabiliriz.
