Canından can, etinden et kopardılar. Belki her sabah uyandığında uyku mahmurluğuyla unutuyorsun yokluğunu.
Öyledir uyku, unutturur, iyileştirir. Ama yüzüne bir avuç suyu çaldığın anda hatırlıyorsun, kalp ağrın başlıyor.
Belki onun o yeşil tişörtünü hiç yıkamıyorsun, gidip gelip kokluyorsun. Haklısın, sevdiğin geçip gidince bu dünyadan onu göremezsin, duyamazsın, ona dokunamazsın.
Ama o koku yok mu… Teselli ödülü diye kalır geride. Onun da miadı var be annem.
…Şu dünyada ortada bir bedel varsa, onu da iyiler ödüyor, biliyorsun annem. Gayesini sorma, onu biz de hâlâ çözemedik. Çok mahcubuz annem.
Mahcubuz çünkü o öldü, biz hayattayız. Mahcubuz çünkü kanı yerde kaldı, gücümüz uykudaki vicdanları uyandırmaya yetmedi.
Utanmayanlar adına da biz utanıyoruz annem.
Ve bu utançla yaşamak bir kere değil, her gün yeniden ölmeye benziyor.
