Kışın tayanın (ot yığını) üzerinde oluşan seki gibi alana uzanır, kafamı bir köpeğin sırtına yaslar, gökyüzünde bulutları izlerdim. Bu halimi gören merhum dedem adımı “it otaran (otlatan)” takmıştı. Konya’da, Mamak’ta adı “barınak” olan yerlerde köpeklerin başına gelenleri, bazı insan müsveddelerinin onlara yaptıklarını görünce o günlere gittim. Anadolu’da büyüyen her çocuğun hayvan sevgisiyle büyüdüğünü bilen biri olarak ister istemez “o günlerden bu günlere nasıl geldik?” diye sordum kendi kendime. Bir insan kendini savunmaktan aciz bir canlıya bunu nasıl yapar? Nasıl bu kadar kötü ve vicdansız olabilir? Köpeklere, kedilere kıymayın efendiler!
