En prestijli müzik ödülü Grammy kazananlara sonra ne oluyor? Peki aday gösterilip kazanamayanlara… ABD’li akademisyenler araştırdı.
Yale, Stanford, Emory üniversitelerinden bir ekip 50 yıllık Grammy ödüllerini analiz etti.
Buna göre kazananlar bir sonraki albümlerinde yeni sound’lar denemeye ve tarzlarında yenilik yapmaya eğilimli.
Araştırmanın yazarlarından sosyolog Giacomo Negro “Fleetwood Mac grubunun Rumors’tan Tusk’a geçişini düşünün. Çok farklı bir albüm, post punk etkileri bile var” diyor.
Bir başka örneği ise 1988’de ‘Joshua Tree‘ ile yılın albümü ödülünü kazanan U2: “Bir sonraki ana albümleri Achtung Baby’de, dans ve krautrock unsurları var.”
Araştırma için 1959-2018 yılları arasındaki ödüllerde dört büyük kategoriye (en iyi albüm, en iyi yeni sanatçı, en iyi yeni şarkı ve yılın şarkısı) bakıldı. Ayrıca 125 binden fazla albüm; tür, stil, tempo, dans edilebilirlik, akustiklik gibi özellilere göre kategorize edildi.
Önümüzdeki ay American Sociological Review dergisinde yayınlanacak araştırmanın şaşırtıcı bulgusuysa aday olup kazanamayan müzisyenler üzerine. Kaybedenler kazananların tersi yönünde harekete ediyor; daha az farklı müzik yapıyor, türün hali hazırda var olan sound’una yakın işler ortaya çıkarıyor.
Araştırma Grammy ödüllü kazananların daha çok türleri sınırları içinde kalmayı seçenlerden çıktığı gösterdi. Sound’ları ancak kazandıktan sonra değişiyor.
Yazarlar bu durumu galibiyetin sağladığı güvene bağlıyor; müzisyenler plak şirketlerinin ticari taleplerine meydan okuyabiliyor, yeni kaydedecekleri şarkılar için daha fazla kaynak talep edebiliyor.
Ancak Negro bu daha deneysel şarkıların, önceki şarkılarıyla kıyaslandığında genellikle daha düşük performans gösterdiğine dikkat çekiyor: “Devamında yaptıkları müzik her zaman daha iyi eleştiri almıyor ya da daha yüksek satış rakamlarına ulaşmıyor. Müzisyenlerin farklı bir yol seçmesi ancak hayranlarının her zaman takip etmemesi ilginç bir muamma.”
Gümüş madalya sendromu
Araştırma aday gösterilip kazanamayanların hayranlarının aşina olduğu türden müziğe tutunmaya devam etmesini açıklayamıyor. Ancak nedeninin ‘gümüş madalya sendromu’ olabileceğine işaret ediyor.
Negro’ya göre başarının kıyısından dönmek müzisyenlere olumsuz yansıyarak içgüdülerinden şüphe etmelerine hatta ‘kutsal‘ sanatçıların müziklerini taklit etmelerine neden olabiliyor.
Araştırmacılara çalışmanın sonuç bölümünde tartışma yaratabilecek bir öneride bulunuyor: Adayların listesi açıklanmazsa müzik dünyası için daha mı iyi olur?
