Günün birinde bu ülkeyi terk edebilirim! Diyebilir misin?.. Elbette kolay değil. İnsanın doğduğu, büyüdüğü, kök saldığı topraklardan kopmasının -ya da zorla koparılmasının- ne kadar acı olduğunu ancak yaşayan bilir. “Ama artık burama geliyor, çekip gidebilirim” diyen sesler son zamanlarda kulaklara çalınıyor. Ben de duymaya başladım.
“Türkiye her geçen gün yaşanır olmaktan çıkıyor, çoluk çocuk çekip gidebiliriz” diyenlere, tek tük de olsa rastlıyorum. Ne yazık ki öyle. Kutuplaşan bir Türkiye bu. Farklı hayat tarzlarına, farklı renklere dönük tahammülsüzlük, hoşgörüsüzlük yatıyor bu duygunun altında. Demek ki insanlar artık kendisi gibi olamayacağını, kendi hayat tarzına müdahale edileceğini fark ediyor. Ya da kendi istediği gibi yaşayamayacağı hissine kapılıyor.
Çocuğunu dilediği gibi büyütüp yetiştiremeyeceği günlerin artık kapıda olduğunu düşünüyor. Bunun adı tahammülsüzlük, hoşgörüsüzlük. Farklı olana fazla aman vermek istemeyen bir bakış açısı, hayat anlayışı. Arkasına yatana gelince, sır değil: Tayyip Erdoğan iktidarı.
