Lafı uzatmaya gerek yok: ‘Komşularıyla sıfır sorun’ ilkesini başarıyla uyguladığı, kendisini ‘yumuşak güç’ veya ‘erdemli güç’ olarak tanımladığı dönemde, Türkiye, sonuncu alternatifi gerçekleştirmeye çok yakın konuma erişebileceği iddiasına sahipti.
Bölgesinde ABD ve Almanya gibi cazibe odağı olabilirdi.
İddiasını sürekliliğe kavuşturabilseydi, bu süre içerisinde kazandığı özgüven ve elde ettiği saygı sayesinde, ikinci alternatif olan ‘devletler üstü birlik’ arayışına da girebilirdi.
Ramak kalmıştı bunu yapabilecek hale gelmesine…
Eğer İsviçre değilse, her ülkenin sınırları konusunda rahatsızlıkları ve içinde yer alsa daha mutlu olacağını düşündüğü yerler –‘kızılelma’ları- vardır.
20. yüzyıl başlarında Almanya, kendi birliğini sağlamayı öncelemiş, sonra yakın coğrafyasına göz koymuştu. 60 milyon insanın hayatına ve ülkelerin tahribatına yol açan iki cihan savaşıyla bu amacına erişmeyi umuyordu; olmadı.
Bugün aynı Almanya, hem doğusuyla birleşmeyi hem de tek kurşun atmadan kendine geniş bir nüfuz alanı açmayı başardı.
Türkiye, tamam, kabına sığamıyor, ancak…
Kabına sığamayan Türkiye, ‘komşularıyla sıfır sorun’ ve ‘erdemli güç’ çizgisinden uzaklaşması sonrasında ne yapacağı konusunda zorlanıyor. Çıkışı yanlış yerlerde arıyor.
