Ama Türkiye aşırı medeni bir ülke. Futbol Federasyonu başkanı “kader/kısmet” temalı bir beyanda bulunarak, aynı teknik direktörle devam edileceğini, ayrıca futbolcuların ödüllendirileceğini ilan etti. Futbolculara villa ve 16 milyon dolar prim verilecek. Bu orantısız hatta alakasız ödüllendirmenin bazı sorunları içinde taşıdığı aşikâr.
Birincisi, bir Dünya Kupası/savaşı miti yaratarak aylarca kışkırtılan kamuoyunun yaşadığı hayal kırıklığı tamamen göz ardı ediliyor, kimse sorumluluk almayıp bu hezimetin ağırlığını “nasip değilmiş, kısmet değilmiş” diyerek geçiştirebiliyor. Spor Bakanı, TFF Başkanı, teknik direktör… Hiç kimse istifa etmeye niyetli değil. Bu tavır anti-demokratik olmanın ötesinde gayrı medenidir.
İkincisi ve daha da kaygılandırıcı olanı ise, ödül ve ceza arasında bir kategoriden habersiz olunduğunun sergilenmesidir.
Ama elbette, yenilgiye ve milli hayal kırıklığına tepki göstermenin bazı medeni ve meşru yöntemleri var. Örneğin, 2026 Dünya Kupası finallerinden Türkiye’yle eşzamanlı olarak elenen Uruguay’ın futbol federasyonu, milli takımın uçak rezervasyonunu iptal ederek futbolculara kendi imkânlarıyla ülkelerine dönmelerini söyledi.
Suudi Arabistan Federasyon Başkanı istifa etti; Hollanda ve İskoçya da dahil olmak üzere altı ülkenin teknik direktörleri görevden alındı. Medeniyet ve demokrasi, barbarca cezalandırmayla gayrı meşru ödüllendirme dışında bir yerde, yasal ve meşru bir zeminde sorumluluk almak ve gereğini yapmak anlamına geliyor.
