Ekonomiden anlayanlara göre marka değeri kavramı, bir markanın kullanımdan sağlanabilecek bütün finans girdilerinin, an itibariyle değeri demekmiş. Ana faaliyeti kâra yönelik olmayan sair kurum ve kuruluşlar için marka değerini kısaca “itibar” veya güvenilirlik diye tercüme edebiliriz zannediyorum.
2001 krizinden sonra Türk ekonomisinin marka değeri (veya itibarı) dibe vurmak üzereydi; durumu İMF’den transfer ettiğimiz Kemal Derviş’in sert reçeteleri toparladı. Ardından AKP hükûmetleri, mali disiplini devam ettirerek Türkiye’nin borçlanma ve ahde vefa bakımından güvenilirliğini artırdılar. Bugünlerde aynı yönetim, esnafını, küçük üreticisini, sanayicisini, orta boy firmalarını ve hatta bankalarını fişleyip mali denetim ve vergi cezasıyla korkutarak iğne ucuyla biriktirdiği kepçeyle harcıyor.
Hükümetlerin de marka değeri vardır; üç-dört yıl önce Türkiye, İslâmi kimliğiyle demokratik standartları yükseltme kararlılığında parlayan bir yıldızdı. Şimdiki halini tasvire lüzum yok; batılı başkentlerin itibarlı gazetelerinde TC Hükûmeti, en kibar tabirle belirsizlik kaynağı diye niteleniyor. “İslâm sosyetesi”ndeki itibarımızın yerinde ise bugün soğuk yeller esmekte.
