Laiklikten, var olduğu günden itibaren faydalanamayanlar var memlekette. Alevisi, Kürdü, Ermenisi laikliğin vaat ettiği özgürlüğü yaşayabilmiş mi ki hiç?
Şimdi seküler ailelerin çocuklarına okullarda din adına yapılan zorlamaları konuşuyoruz ve evet bu eğitimde laikliğin ölümüdür. Fakat aynı ülkede Alevilere, Kürtlere, Ermenilere, Rumlara dayatılan ‘tek tipçi’ anlayış da laikliğin ölümüydü aslında.
Çünkü işin özünde laiklik bir inanç ve ifade özgürlüğü, bir hayat tarzı teminatıdır; her insanı da, tüm toplumu da kapsamalıdır.
Belki bugünlerde “laiklik elden gidiyor mu” tartışması yapmak yerine, laiklik neden sadece Kemalistlerin meselesi olarak algılanıyor, kapsayıcılığını artırmanın zamanı gelmedi mi, bunun için ne gibi çalışmalar yapmak gerekiyor, bunu tartışmak daha doğru olabilir.
Burada da Cumhuriyet’in demokratikleşmesinin ne kadar elzem olduğu bir kere daha ortaya dökülüyor.
