Yeni bir dış politika rotası çizilmesi bir gereklilik olmaktan çıkıp bir stratejik zorunluluğa dönüşeli aslında hayli zaman oldu. Ne var ki iç politikadaki yoğun gündem ve ideolojik şartlanmalarla dış politika söylemi oluşturmanın getirisi nedeniyle bu konunun üzerine pek gidilemedi. Amatör yorumcuların Türkiye’ye her konuda başrol biçmeleri gibi masallarla avutulmaya çalışılan Türkiye kamuoyu dışarıda farklı nedenlerle ülkenin ne müthiş bir irtifa kaybına uğradığını görmedi.
… Bu hatalardan en önemlisi, Türkiye’nin dünyadaki imajını en kötü etkileyeni ise ülkenin Suriye iç savaşında mezhepçi bir tutum takındığı algısı ve bugünün İslam Devleti de dahil en radikal gruplara en azından büyük kolaylıklar gösterdiği yönünde bir kabulle muhatap olmasıydı. Musul’daki konsolosluğun basılıp içindeki küçücük bebek dahil 49 kişinin “alıkonulması” hem bu politikanın çoktan anlaşılması gereken yanlışlığını bir kez daha sergilemiş, hem de bu olgu Türkiye’yi daha sonraki gelişmelerde stratejik bir zaafa mahkûm etmişti.
