Aradan geçen 15 yılda günah keçisi seçilen bir orta sıklet müteahhidin dışında kimse bir toplu cinayet davası gibi görülmesi gereken deprem dosyasından dolayı cezaya uğramadı sayılır. Düzen; ilk büyük tepkiler, inanılmaz bir heyecanla çalışan vatandaş hareketleri, sivil toplumu keşfetmenin hazzıyla gece-gündüz çalışanlar karşısında kısa bir süre pıstıktan sonra yeniden ayağa kalktı.
Patronaj odaklı Türkiye siyaseti kısa sürede müteahhit-parti-yerel/ulusal siyaset çarklarını güzelce çalıştırmaya; ilk heyecan ve daha da önemlisi korku geçtikten sonra sonuna kadar peşinden koşturmaya ahdedilen davalar tavsamaya başladı.
Depremin 15’inci yılında bile, başlarda alınması gerektiği söylenen tedbirlerin birçoğunun alınmadığının, kent istilasının ve rant üretme düzenine bağlı olarak hem yağmanın hem de olmadık yerlerde olmadık inşaatların yapıldığının tanığıyız. Belki buna şaşmamak gerekir. Benim aklımda kalan depremden iki gün sonra, millet parklarda sokaklarda geceleyip yatarken Şişli’de bir vatandaşın fırsat bu fırsat deyip evine ek kat çıkmaya çalışırken geçirdiği kazaydı.
