Cumartesi film tam koptu. İran Devrim Muhafızları, “ABD ablukası sürüyor” diyerek boğazı tekrar mühürledi. Sadece mühürlemekle kalsalar iyi… Gemilere ateş açtılar.
Geçişler fiilen durduruldu. İşler cuma gününden de kötü hale geldi. Resmen kalp krizi! Haliyle dünya tekrar “Kaç gün kapalı kalırsa dünya ne kadar sarsılır?” aşamasına girdi.
Kriz yaşanmasın diye kağıt üzerinde petrol fiyatlarını düşük göstermeye çalışıyorlar ama fiziki teslim petrol fiyatları açıklananın 35-40 dolar üzerinde…
Nitekim bu fiyatların bir süre sonra kesişmesi kaçınılmaz. Benim asıl merakım işte o zaman Türkiye’nin ne yapacağı…
Mesele sadece benzinin litresi değil… Elektrik, sanayi, ısınma, soğutma, üretim, taşımacılık… Hepsi aynı zincirin halkası…
Bunun ekonomideki anlamı da açık… Enflasyon yeniden azar, büyüme yavaşlar, faiz indirimi hayalleri camdan aşağı düşer.
Şansa bakın ki bu hafta da Merkez Bankası’nın faiz kararı var. Faizi indirirse enflasyon azar. Artırırsa ekonomi boğulur. Bir de üzerine dolar fiyatını tutma çabaları… Rezerv biriktirme telaşı…
Yani kararsız durumdalar. Hem frene basıp hem gaza yüklenmeye çalışan panik sürücüye benziyorlar. Direksiyonu titreyen bir araba gibi… Kuvvetle muhtemel yine gidip duvara toslayacaklar.
Bizde yıllardır ekonomik dayanıklılık yerine ekonomik makyaj tercih edildi. Öncelikli olan her zaman ‘Saray’ın menfaatleriydi…
Rezervle kur tut, faizle oynayıp zaman kazan, enflasyon düşünce zafer konuşması yap… Sonra dışarıda gerçek bir şok olunca bütün cilalar akıyor işte!
Nitekim senin modelin üretimle, verimlilikle, enerji bağımsızlığıyla değil; günü idare etmeyle kurulmuşsa… Hürmüz gibi bir kriz gelir ve bütün ezberleri yerle bir eder.
Program çalışıyor… Çalışıyor da vatandaşın aleyhine saat gibi çalışıyor! Yarın o program pazarda domateste, rafta deterjanda, fabrikada üretim maliyetinde karşımıza çıkacak.
