Hayatını tarlalarda inek güderek geçiren, gençliğinden yaşlılığına tüm politik seçimlerde yoksulluğunun bilinciyle tutarlı tercihler yapan bilge köylü Bedriye Teyze’nin oyu …
Üç üniversite bitiren, sekiz dil bilen, kimi gazeteci, kimi akademisyen, kimi sanatçı olan ama kafayı bir türlü toplayamayan, radikal soldan liberal sağa, liberal sağdan milliyetçi sola zıplayan ve hep kandırılmaktan mustarip olan aydının oyuyla bir mi?
Maalesef bir. Dağdaki bilge çobanla; şehirdeki şaşkın entelin oyu bir. Çünkü çağdaş uygarlık bunu gerektirir. Farklı eğitim, akıl, kültür, inanca ya da akla sahip insanları, tercihlerinin değeri üzerinden derecelendirmek, uygar toplumların yüksek ahlak penceresinden bakıldığında, kulağa da kalbe de çirkin gelir.
Yüzünü geleceğe dönen uygarlık, aslen eşit olmayan değerleri prensipte eşitlemek niyetiyle önerdiği bu ahlakla, çıtayı düşürmeyi değil, uzun vadede de olsa yükseltmeyi öngörür. Ama bu süreçte alması gereken çok önemli bir önlem vardır: İktidarı mankafalılara kaptırmamak.
Biz kaptırdık. Cehaleti yücelten ve toplumu dağdaki ve şehirdeki en düşük algı ve akıl seviyesinde eşitlemek gibi bir kurnazlıkla, kısa sürede yüksek kazanç sağlama sarhoşluğuna kapılan rezil bir niyete, sadece iktidarı değil yakayı hatta paçayı da fena kaptırdık.
