Burası şu anda cehennem Aslı. Biz de cehennemin tam ortasındayız. Ben bu satırları yazarken sen hâlâ gözaltındasın. Az önce içeride fenalaşmış, hastaneye götürülüp getirilmişsin.
Sabah gazeteleri okumak üzere bilgisayarın başına oturduğumda henüz hayatta olan üç insan, ben bu yazıyı tamamlarken Elazığ’da bir morgdalar. Yetmiş insan hastanede, yirmi insan yoğun bakımda ölüm kalım savaşı vermekte. Onlar az önce Emniyet Müdürlüğü’ne yapılan bombalı bir saldırıda parçalandılar. Hemen ardından Bitlis’te patlayan bir başka bombayla ölen üç asker ve bir korucu yarın bayrağa sarılı bir tabuta olacaklar.
Ben bu yazıya nokta koyduktan ve sen gözaltından kurtulduktan sonra daha nice cesetler başıboş mermiler gibi hayatımızı dört bir yanından delip geçmeye devam edecekler.
Kan ağlayacağız…
Gazeteleri kapatılan, yazarları gözaltına alınan, halkı korkutulan, hukuku hiçe sayılan, Ortadoğu’da bir kapan… Demokrasisi kapanın elinde kalan…
Burası hangi ülke Aslı? Gerçekte kime ait olan ve kime hiç ait olmayan… Dünyanın hangi noktası Aslı? Sönmesine asla izin verilmeyen o korkunç ateşte kavruldukça kavrulan… Peki, biz neredeyiz? Hastanelerde, morglarda ve dağlarda ve kırlarda… Gerçeklerle hayallerin asla kesişmediği vahşi uçurumlarda…
