Normalde evde dedeliğinin doktorasını yapması gereken amcalar hala memleket halleri hakkında hönküre hönküre bağırıyor, gerildikçe geriliyor yaşlı yaşlı adamlar. Amcacım, hadi artık kenara çekil de yolumuza bakalım. Yürüyen merdivende solda elinde valizle duran yaşlı amca gibi geleceğimizin önüne set kurmuşlar, bir türlü ilerletmiyorlar. Laf etsen, o da olmaz. Ben metroda, metrobüste görürsem, yer veririm. En azından benim yerime çöksün de başkasına laf etmesin.
Ülkenin en güzel bayramlarından birini ısrarla geleceğe dair umutları soldurmadan, sarartmadan yaşamak lazım. Dedelerin devri geçti ama hala çocuklar büyüyemedi. Çocukların yeterli beslenemediği, güdük kaldığı, dedelerin ise semirdikçe semirip, herkesin malına mülküne göz dikmesi bir yana bir belediyeyi sevmekle başlayacak belki her şey.
Ya bir de hep aklımda neresi var. Ülkenin en büyük belediye binasının içinde neler var, onu çok merak ediyorum. Bir gün gelecek onu da gezebilecek miyiz? Nasıl malzemeler kullanılmış, ne kadar masraf yapılmış. O binayı çok merak ediyorum. Neyse ya, benimki de lafın çoğu.
