Genel olarak sokak siyasetinin, özel olarak da toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının, giderek basın açıklamasının ve düşünceyi ifade etmenin en tehlikeli eylem olarak kabul edilip bastırıldığı günler yaşıyoruz. İktidar sahipleri, halkın gündelik yaşam sorunları ve hoşnutsuzlukları konuşulduğu ölçüde ‘siyasetten’ hoşlanmazlar. Gezide halkın sokaklara dökülerek ‘hoşnutsuzluklarını ve siyasal taleplerini’ doğrudan ortaya koymaları, muktedirler nezdinde büyük bir korku ve panik yaratmıştı.
Kaldı ki, o dönemde, ‘sokak’ ile ‘siyaset kurumu’ ya da temsili demokrasinin ‘meclis’ gibi yerleşik yapıları arasındaki bağ ve geçişler bugüne göre daha güçlüydü. 7 Haziran seçim sonuçları da ‘sokak’ ile ‘kurumsal siyasetin’ arasındaki varlığa işaret ediyordu.
