Rüşvet ve yolsuzluk çarkına ilişkin bugüne kadar dillendirilen iddialar, genelde iktidarın ‘çekirdeğini’ değil ‘çeperini’ hedefliyor. Bunun birkaç nedeni var. Birincisi çeperde kavga çok daha önce başladı, büyük bir hırsla etrafına saldıran icazetli kadrolar -biraz da acemice davrandıklarından- açık üstüne açık verdiler. Son 30 yıldır bir biçimde ayakta kalan ‘tecrübeli’ suç örgütü liderleri, bu acemilikleri birer koz olarak defterine kaydetti. Şimdilerde o defteri açıp, sırası gelen isimlerin üstünü çiziyorlar. Daha doğrusu Ağargiller ve Peker çekişmesinde gördüğümüz gibi, birbirleriyle kapışırken heybelerindekilerin bir kısmı ortaya saçılıyor. Bunu görenler de rakiplerini alt etmek için bilgi sızdırmaya devam ediyor. Muhtemelen Peker’in elinde, bu ifşa mesaisine başlamadan evvel sahip olduğundan çok daha fazla bilgi var. Kendisine servis edilenlerin ne kadarını kullandığı ya da kullanacağı ise meçhul.
İktidarın ‘çekirdeğine’ henüz dokunulmamasının bir diğer nedeni, oradaki münasebetin ‘sentetik’ çeper ilişkilerinden farklı olarak ‘organik’ bir niteliğe sahip olması. Birimizin açığı hepimizin sonu olur zihniyetinin bir nevi ‘amentü’ halini alması. Savunmacı refleksler orada hâlâ çok güçlü. Devletle son yıllarda mesai yapmış herkes çekirdeğe doğru yapılan bir hamlenin maliyetinin çok ama çok yüksek olacağını biliyor. Böylesine bir hareket ‘pazarlık’ ihtimalinin tamamen rafa kalkması demek. Son dönemde CB danışmanlarından ikisinin el çektirilmesi ‘çekirdeğe’ yaklaşıldığı şeklinde yorumlandı. Ancak Korkmaz Karaca da Serkan Taranoğlu da o sıklette figürler değildi. Önümüzdeki dönemde yeni bürokrat istifaları muhtemelse de bunlar yine iktidarın merkezine daha fazla yaklaşılmasın diye feda edileceklerden oluşacak.
