Meclis’te yasalaşması beklenen bir tasarının adeta milletvekillerinden bile kaçırılır gibi gizlenmesi artarak yaşanan garipliklerden biri olsa gerek…
Halbuki bu çok önemli sürecin güçlü bir toplumsal desteğe ihtiyacı var.
Bu desteğin sağlıklı bir “güven ve özgürlük” dengesiyle sağlanacağı da çok açık.
Yasa taslağının “güvenlik bürokrasisi” tarafından tek başına hazırlandığı biliyoruz.
DEM’in önerilerinin kaale alınmadığını da…
Ancak gene de Devlet Bahçeli ve Öcalan tasarıyı aynı umutlu coşkuyla karşıladı.
Hukukun ısrarla katledildiği bir ortamda “demokratik cumhuriyet” nasıl inşa edilecek, o ayrı bir muamma.
Devletle PKK barışır ama bu tek başına “demokrasiyi” getirir mi?
Hukuka doğru tek bir adım atılmazken “demokrasiye” doğru nasıl ilerlenir?
Bu soruların net cevaplarını veren birilerini ben pek görmedim. Halbuki geleceğimizin omurgasını bu sorular oluşturuyor.
Dileriz kendiliğinden akıp gelmesi gereken demokratikleşme “siyasal hesaplarla” da olsa yol alır ve toplumsal rıza ile huzur da sağlanır.
