Türkiye gibi henüz hukuk öncesini yaşayan bir ülkede, böyle bir kurumun varlığının siyaseten ne denli çekici olduğunu tahmin etmek zor değil. HSYK’ya hakim olan grubun yasama ve yürütme karşısında ideolojik bir rakip haline geleceğini ve ‘hukukun üstünlüğü’ ilkesinin ardına sığınarak seçilmiş siyasetle çeşitli pazarlıklara girişebileceğini ya da onu meşruiyet dışına atmaya çalışabileceğini öngörebiliriz.
İşin ilginç yanı HSYK’nın belirli bir ideolojik veya siyasi grup tarafından yönlendirilmesi halinde ‘hukukun üstünlüğü’ kavramının ima ettiği ilkelerin tümüyle buharlaşmasıdır. Çünkü her şeyden önce kurum içi personel politikası adaletin nesnelliğini garanti etmek bir yana, kasıtlı olarak bozmaya meyleder. Hakim görüşe yakın olanların kritik konumlara tayini, özellikle siyasi davalarda adil yargıyı imkansız kılar. Daha da önemlisi, kişisel kariyerinin bir ideolojik veya siyasi süzgeçten geçirilerek belirleneceğini bilen yargı mensuplarının ne derece bağımsız davranabileceği meselesidir.
