Laik aydından beklenen güvenli sularda yüzmeyi bırakıp, bütün topluma hitap edebilen entelektüel bir duruş sergilemesiydi. Toplumsal barış ancak böyle olabilir, demokrasiye yumuşak geçiş böyle sağlanabilir ve ‘bizlerin’ kimliği de fazla zedelenmeden dönüşüm geçirerek ayakta kalabilirdi. Ne yazık ki laik kesimin aydınları bu sınavı geçemedi.
Enerjilerini Müslümanları ‘oryantalize’ etmeye hasrettiler. Yanlışlara işaret ederken adil ve nesnel olmadılar. Kendi hoşlanmadıklarını ötekinin yanlışı olarak sunmayı tercih ettiler. Entelektüel olabilirlerdi… Ancak onlar literati oldular. Devletin söyleminin değil, ama kendi kimliksel cemaatlerinin ‘yüksek’ ideolojisinin uzantılarına dönüştüler.
Onlara kötü bir haberim var. Bu ülkede Müslümanlar bir süre kafalarına göre takılacaklar. Entelektüel zeminin oluşmadığı bir toplumda entelektüel enerjiyi kendi zihin dünyalarında aramak zorundalar. Eğer bu çabayı üretirken kendi dışlarına açılabilirler ve ‘öteki’ ile buluşmalarını sağlayacak bir kalite yakalarlarsa ne ala… Aksi halde onlar da diğer cemaat gibi literati haline gelecekler.
