Levent Gültekin

Bir yerde bir terslik var. Arayıp bulacağız. Gözümüzü kaçırmayacağız. Başka yolu yok.

Kendi hayatımıza, yaşamımıza değer vermezsek, bunu başkasından da bekleyemeyiz. Bu durumda bunca kötülükle, terörle, vahşilikle dünyada yalnız başımıza kalırız.

İktidara yakın TV kanallarından birinde, 1 Kasım seçimlerini AK Parti kazandığı için üzülenlerin listesini yayınlamışlar. Listedekilerden biri de benim. Peki AK Parti’nin kazanmasına gerçekten üzüldüm mü? Evet üzüldüm. Esasında kötülüğün bu kadar rağbet görmesine üzüldüm.

Toplum kötüler, ya da defolular, ya da beceriksizler, ya da farklı eksiklikleri bulunan partiler arasında kendi önceliğine kötüler, defolular, yetersizler arasından birini seçti.

Ülkeyi yakan ateş size dokununca mı iktidarın kapıldığı kibri, vicdansızlığı, çürümeyi fark ettiniz? Siz dışlanınca mı AK Parti’nin çatışmacı siyasetinin zararlarını fark ettiniz?

Sorunları gidermeden, onurlu bir çıkış yolu göstermeden, bir müzakereyle kimsenin yenilmişlik duygusuna kapılmasına neden olmadan 'Biz yanlışımıza son verdik siz de yanlışınıza son verin' diyecek aklı göstermeden, PKK’ya 'silah bırak' demenin nasıl bir amacı olabilir?

Eğer bir yükseliş varsa o İslam’ın yükselişi değil. Vahşetin, nobranlığın, vicdansızlığın, cehaletin ve İslam’ı da kullanarak, harcayarak kendilerine iktidar elde eden, gaddar akıl fukaralarının kişisel yükselişidir.

İktidar artık 'makul şüpheli' değil, 'belgeli, kanıtlı, ispatlı' bir suçlu.

Sanki 80 milyonun bütün yükü bizim sırtımızdaymış gibi tavır belirleyebiliriz. Sanki bu ülkedeki bütün çocukların hayatı bizim kişisel olarak alacağımız tutuma bağlıymış gibi davranabiliriz.

Gelecekte, ‘Türkiye’yi yok etmek isteyen dış güçler’i değil, siyasi çıkar uğruna izlediği politikalarla onların işini kolaylaştıran, onların ekmeğine yağ sürenleri hatırlayacağız.

Yapabiliriz. El birliğiyle bu ülkeyi kötülerin elinden kurtarabiliriz.