Emrah Temizkan

Tayyip Erdoğan’ın Mustafa Akıncı’nın seçildiği gün “ağzından çıkanı kulağı duysun” diye KKTC Cumhurbaşkanı’nı paylamaya kalkışması ve “anavatan-yavru vatan ayrımı”nda ısrar etmesi, Erdoğan’ın artık herkesi alıştırmış olduğu “gafları”ndan biri değildir. Bakış açısını yansıtıyordu.

“Soykırım” sözcüğünü duyunca kırmızı görmüş boğaya dönenlere, bilinçlerinin derinliklerine kök salmış ırkçı-milliyetçi duygularını 24 Nisan’larda püskürenlere sözüm yok. Ama Hrant’ı uğurladığımız o büyük itiraz çığlığında el ele tutuşup İstanbul caddelerinde sel olup akanlara var: Soykırım ile Hrantkırım arasında dağlar mı var?

Erdoğan bir de üzerine Akıncı’yla telefonda konuşmuş. Diplomasi ve siyaset tarihine altın harflerle kazınacak şu sözleri sarf etmiş: “Ana, hiçbir zaman analığını bırakmak istemez.” Erdoğan bu annelik rolünü belli ki benimsemiş. Akıncı’ya ve dolayısıyla Kıbrıs Türk toplumuna da cebine harçlığını koyduğu evlat gözüyle bakıyor. Aslında Türkiye’nin KKTC’ye bakışı genel olarak bu. Erdoğan’ın genelde pek aşağılarda seyreden hitabet üslubu bunun daha görünür olmasına yol açtı.

Bu defa seçim kampanyasında AK Parti’nin beklemediği bir şey oldu. Her üç muhalefet partisi de Erdoğan’ın başkanlık hedefine vurmaktan çok ekonomik ve sosyal haklar vaat etmeye başladılar.