Süleymancısı, Nurcusu, Nakşibendisi… Hiçbiri şiddete bulaşmadı.
MTTB’si, MGV’si… Şiddetten hep uzak durdu.
Allah razı olsun kendisinden Erbakan Hoca, Milli Görüş damarının hiçbir zaman şiddete bulaşmasına izin vermedi.
Bazı marjinal radikal İslamcı örgütler dışında İslami hareketin ana gövdesi, hiçbir zaman şiddete başvurmadı.
Bir “muhafazakâr demokrat” hareket olarak ortaya çıkan AK Parti’nin özellikle ilk 10 yılında şiddetin ş’si bile yoktur
Ve fakat…
Son üç yıl içinde şunlar oldu:
Suriye’de devrim rüyaları görüldü.
Suriye muhalefetine adam yollamaya göz yumuldu.
Cepheleşme politikalarına ağırlık verildi.
Parti içinde beliren lümpenleşme eğiliminden rahatsızlık duyulmadı.
“Üç silahım var, yüzlerce mermim” diyen danışmanlar çıktı.
IŞİD yeterince etkili kınanmadı.
Bütün bunların üzerine sosyolojiyi, fakirliği, radikal selefi akımların etkinliğini ve cehaleti ekleyin…
“Nasıl oluyor da IŞİD denilen örgüt, bizim memleketin gençlerinden intihar bombacısı devşirebiliyor” sorusunun yanıtını bulmuş olursunuz.
