Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik, günlerden bir gün hastanede tedavi gören amcasını ziyarete gider. Ziyaret sırasında gözü bir anda hastane odasının penceresine takılır. Bu anlık takılma sırasında Bakan Çelik, karşı bina inşaatında iskelede işçilerin önlem almadan çalıştıklarını fark eder.
Hemen telefona sarılır. Müfettişleri arar. Adresi tarif eder, gerekenin yapılmasını ister. Müfettişler derhal inşaat alanına giderler ve inşaatı mühürlerler.
Bu da kıssadan hissemize düşen:
– Bakan Faruk Çelik’in amcası rahatsızlanıp hastanede tedavi altına alınmasa…
– Faruk Çelik, amcasını hastanede ziyaret etmese…
– Bakan’ın gözü bir anlık dalgınlıkla pencereden dışarı kaymasa…
– Söz konusu inşaat, hastanenin tam karşısında olmasa…
– Bakan Çelik, müfettişleri aramasa…
O inşaat devam edecekti, mühürlenmeyecekti ve -Allah korusun- belki o inşaatta çalışan işçilerden ölenler olacaktı.
Türkiye’de inşaatlardaki işçi güvenliğinin “Allah’a emanet” durumda olduğunu, bu kıssadan daha iyi ne anlatabilir?
