Ekmeleddin İhsanoğlu muhalefetin bulup bulabileceği en iyi adaydır. Müktesebatına, duruşuna, kişisel tarihine, temsil ettiği zihniyete bakarak böyle demiştim. İhsanoğlu’nun kısa süre içinde sahada sergilediği performansı görünce… Bu görüşüm değişmedi, pekişti.
… Ekmeleddin İhsanoğlu’nda… Un var, yağ var, şeker var. Ama bütün bunlardan lezzetli bir helva çıkaracak… Organizasyon ruhu yok, coşkulu atılım yok, zekice çıkışlar yok, akıllıca hamleler yok.
CHP yok ortada. MHP de yok. Örgütler yok ortada. Teşkilatlar da yok. Kemal Bey de, Devlet Bey de “bulduk size süper bir aday, seçersiniz gayri” havasında. Şunca zaman geçti… Hâlâ “sandığa gitmeyecek seçmen” meselesine esaslı bir çözüm üretebilmiş değiller. Hâlâ “ulusalcılar Ekmel Bey’i istemiyor” tartışmasına noktayı koyabilmiş değiller. Hâlâ MHP’li tabanın nasıl bir tutum takınacağına dair bir araştırma yapmış değiller. Hâlâ düzgün, stratejik, hedefleri ve amacı tam olarak belirlenmiş bir kampanyayı başlatabilmiş değiller. Hâlâ yurtdışında kullanılacak oylar meselesine eğilmiş değiller. Hâlâ çok dağınıklar, hâlâ uyuşuklar, hâlâ eskisi gibiler.
Buldukları slogan ise tam amatör işi… “İsimden slogan üretmek” gibi artık muhtar adaylarının bile tevessül etmediği
bir işe girişmişler. “Ekmeleddin”den “Ekmek” çıkarıp “Ekmek için Ekmeleddin” deyivermişler. Galiba şöyle bir konuşma geçti: Bizim adayın adı ne? “Ekmeleddin.” O zaman “ekmek” diyelim abi.
Tüm bu beceriksizlikler, tembellikler, ezbercilikler, bir işi de doğru dürüst yapamamalar karşısında… İçimden hep şu cümle geçiyor: “Ekmeleddin Bey’e yazık olacak matmazel.”
