İstanbul yağmurunun o bildik kâbusu, 12 senedir sadece şehir meselesi değil, tüm ülkenin huzuru ve iç barışı için siyasi altyapı inşasının da nasıl savsaklanıp ötelendiğini, ne gibi ucuz hesaplara kurban edildiğini, siyasi-hukuksal zemindeki mayınlar temizlenmeden ‘ileri Türkiye’ masallarıyla gözlerin nasıl boyandığını da anlatmaktadır.
Bugün ortada geniş kitlelerce ve dış dünyada paylaşılan yoğun bir Türkiye endişesi varsa, bir hafta sonraki kritik seçimlere köhnemiş, ama şimdi şahsi emeller için pek kullanışlı bulunan bir anayasa zemininde gidiliyor olmasındandır.
Eskimiş bir zemin üstünde ‘yeni’ye ulaşamazsınız. Taban zaten çürükse, her an göçük olabilirse, bodrum katlarını fareler basmışsa, bunun üzerine kalıcı, güven verici bir inşaat yapamazsınız. Yaparsınız belki, ama er geç çökecektir. Şikâyetler, itirazlar, protestolar da ne azalır ne de değişir.
12 Eylül düzeni berdevam. Şunu da unutmayalım: Dünya siyaset tarihinde, demokratlıktan uzaklaşıp, otoriterliğe bulaşıp, tekrar demokratlığa dönen tek bir lider yoktur. Eşyanın tabiatına aykırıdır.
O nedenle, oy kullanırken cepteki para, tüketim hazzı kadar, en az o kadar demokrasinin geleceğini de düşünerek kullanın. Tabii, demokrasinin erdemleri bir anlam ifade ediyorsa.
Yoksa bu altyapıyla, üzerimizden geçen her tufan zarar ve hasar vermeye aynen devam edecektir.
