Toplumda yerleştirmeye, zihinlerde yeşertmeye çalıştığınız fikir, karşıtı altında eziliyor. Siz farkındalık yaratmaya çalışırken toplum bu işin meğer ne kadar da sık rastlanan, olağan, herkesin başına gelen bir hadise olduğu fikrine kapılmaya başlıyor. Olaylar azalacağına artıyor. Kadın dövmeye meyilli kitle durmuyor aksine cesaretleniyor.
Bugün geldiğimiz duruma bakın, yani memleketin haline. Ormanların yok edilmesi, dereler, göller, insan hakları, kadına şiddet, özgürlükler, şiddet, savaş, her şey için duyarlılıktan bayılacağız neredeyse. Birbirimizle normal bir konu konuşamaz haldeyiz. Farklı bir cümle kuran da anında duyarsızlıkla suçlanıyor.
Peki işe yarıyor mu farkındalıklarımız? Başbakan’ın propaganda iftar yemeğine katılıp Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas’la ağzı kulaklarında fotoğraf çektiren Mustafa Sandal ya da Orhan Gencebay’ın sırt tarafından yaklaşıp panter gibi sıçrayarak Başbakan’ın elini kapan Yavuz Bingöl Gazze’yle ilgili ne kadar farkındalık yaratıyorsa, o kadar işe yarıyor işte… Peki ne yapalım, elimiz kolumuz bağlı oturup susalım mı?
