MFÖ’nün kendi kendine yetebilen bir oluşum olduğunda hemfikiriz zaten. Yıllar içinde çok şey eskidi, moda olmaktan çıktı, zamana yenildi, unutuldu. MFÖ onlardan biri değil. Nice grup, ekip ayrıldı, dağıldı, MFÖ’ye bir şey olmadı çünkü MFÖ -bence- müzikten önce dostluk üzerine kurulu. Ve çünkü MFÖ müzikal modaları takip etme üzerine kurulu, her albümde kendini yeniden yaratan bir grup değil. İyi beste ve iyi söze dayalı bir grup.
Geçenlerde plak olarak basılan “Ele Güne Karşı”yı alın koyun pikaba, bugün yayınlanmış olsa gene kabul edilir. Gene hit olur çünkü besteler iyi.
Ve elbette sözler iyi. MFÖ şarkılarında bugünden yarına unutulacak şeylerle uğraşmıyor. “Kaç kişiydik o zaman, kaç kişi kaldı şimdi” lafının hangi bağlamda, nerede, ne zaman söylendiği önemli değil çünkü 2717 yılında da birileri 2670’leri özleyerek bu şarkıyı hey gidi günler diye mırıldanabilecektir.
Aşk, yalnızlık, kusurlar, insani endişeler, öfke, asabiyet, genç olmak, yaşlanmak, imkansız şeylerin peşinde koşmak, dünyevi meseleler karşısında gülüp geçmek, işi mizaha vurmak. Bütün bu insani duygularla başetmenin yollarını aramak… Sözlerde belki şarkıların yazıldığı günlerin izini sürebilirsiniz ama eski bir şey bulamazsınız. Evrenseldir.
