Pratik hayatımızı şekillendiren gerçekler üzerinden yeni ilkeler ihdas etmeye başladığımızda giderek kendimiz olmaktan çıkıyoruz.
Hayatımızı kutsallarımıza göre tanzim edeceğimize, sürüklendiğimiz yeni hayatlarımızı meşrulaştıracak yeni ilkeler ve argümanlar üretiyoruz.
Giderek kendimiz olmaktan çıkıyoruz.
Bir başka şeye dönüşüyoruz.
Geçmiş hayatıma bakıyorum. Çok daha çetin koşullarda yaşadığım, çok daha kötü şartlarda yaşadığımız o eski hayatıma. Eski hayatımı kutsallarıma daha uygun buluyorum.
Yerimde olmayı isteyen ne çok insan olduğunun farkındayım elbet. Oysa ben o eski Mehmet Metiner’i arıyorum.
Pişmanım. Sevaplarım günahlarımdan daha fazla olsa bile pişmanım, kimi yapıp ettiklerimden dolayı. Eksikliklerim, yanlışlıklarım ve günahlarım boynumu büküyor.
Af diliyorum.
İnanın sevgili dostlar; dünyalık hiçbir şey, nefsanî hiçbir şey, hakiki bir imanla dolu yürek huzuru kadar değerli değildir.
