Zamanında Cemaat-AKP koalisyonunun organik aydınları, İslamcı burjuvazinin yükselişini bir liberalleşme öyküsü olarak anlatıyordu. İslamcılar kentlileştikçe demokrasiye daha çok sahip çıkacak ve devlet ile araya mesafe koyacaklardı. Bugün hapiste tutulan ya da suskunlaşan organik aydınların haklarını savunacak bir İslamcı burjuvazi yok görüldüğü gibi. Masal kötü bitti.
Onların haklarını savunmak da vesayetçilikle, arkaik solculukla itham ettikleri isimlere kaldı. ‘Tarihsel misyonu’na uygun olarak devlet yanında saf tutan laik burjuvazi ile İslamcı sermaye arasında demokrasi eşiği açısından çok büyük fark olmadığı da bir kez daha ortaya çıktı.
Ülke sınırları içinde ve dışında çatışmaların, savaşın yoğunlaştığı şu dönemde başkanlık sistemi ‘tartışmasına’ geri dönüş sürpriz değil elbette. ‘Tartışma’ dediğime bakmayın aslında ortada tartışma falan yok, sadece uygun zamanın beklendiği bir proje var. Türk sağının otoriter kanadının iştahla beklediği siyasi mühendisliğin son aşamasındayız.
