Acıdan, üzüntüden sıyrılmaya mahkûm ediyorlar bizi. Öfke acının kardeşidir. Sokakları meydanları şimdi öfkeyle dolduruyoruz.
Fidanlarımızı ebedi istirahatgâhına, toprağa değil, gökyüzüne gömüyoruz. Onlar hala bizim dünyamıza ait ve bu rezil düzen alaşağı edilinceye kadar da bizimle kalacak.
Eyy dünyanın bütün zalimleri! Biliniz ki Roboski’den, Eskişehir’den, Hatay’dan ta Okmeydanı’na bu ülkenin üstünde duran gökkuşağı, yalnızca insan kalanlarımızın inandığı bir geleceği temsil etmektedir.
Üstümüze gaz ve kurşun olarak yağan bu katil yağmurlar, elbet geçecektir; o gün geldiğinde yağmuru yağdıranlar değil, yalnızca gökkuşağında renk olanlar tarihe geçecektir.
