Türkiye’nin 2012 yılının Nisan ayında sokulduğu otokrasi inşa süreci 2016’da, dört yıllık çabaların fiyaskosuyla sona erecek.
Güçlü bir liderliği, onu var eden şartlardan bağımsız olarak kalıcı ve kurumsal bir yapıya kavuşturma yani dikta rejimine geçiş stratejisi hem sahiplerine hem de ülkeye pahalıya patladı.
Kutuplaşmış, kırılgan sosyal yapının, piyasayı ahtapot gibi kuşatıp özel sektöre nefes alma fırsatı vermeyen ve devlet ağırlığı altında ezilen ekonominin ve toplumun elindekileri kaybetme korkusu ile güç sahiplerine teslim ettiği siyasetin sürdürülebilir hali kalmadı.
Korku, düşmanlık ve nefret her zaman dikta siyasetine eşlik eder, ama hep de korkuyla yaşanmaz ki. Gün olur korku duvarı aşılır ve korku üzerine inşa edilen her şey darmadağın olur. Korku bulutlarının dağılmasına ekonomideki sıkışma ve statükoya karşı ekonomik iktidardan daha fazla pay isteyenlerin baskıları yol açacak.
İktidar elitleri yoruldu, onlarla aynı dili konuşan ve aynı yerden gelen yeni elitler bu statükoyu iç iktidar rekabetini genişleterek zorluyor. Otokrasinin vazgeçilmez bir ekonomi-politiği var. Dört yıldır ekonomi sonuna kadar zorlanmasına rağmen bu ekonomi-politik kurumsal yani kalıcı bir hüviyet kazanamadı. 2016 taşıma yöntemle dönen değirmenin suyunun tükenişine sahne olacak.
