Hiroşima’da öleli oluyor bir on yıl kadar. Yedi yaşında bir kızım büyümez ölü çocuklar. Başbakan “Ertuğrul” filmi galasında Nazım Hikmet’in bu dizelerini okudu… Epey insanî, duygulu konuşmaydı.
Ve doğruya doğru: Hakikaten, büyümez ölü çocuklar!
Çünkü o sıra Başbakan’ın ülkesinde, bir haftadır sokakta, kıvrılmış cansız yatan 11 çocuklu annenin az biraz ötesinde, henüz çocuk bile değil, daha yaşını doldurmamış, daha ayları anca sayılmış bir bebek de uzanmıştı.
Kim gördü, kim duydu, kim şiir yazdı, kim hislendi? Öyle ya, şiir şöyle başlıyordu: Kapıları çalan benim kapıları birer birer. Gözünüze görünemem göze görünmez ölüler.
Ne yapalım şimdi? “O şiiri okumayın” mı diyelim? “Nazım’ın orada ne işi var” diye mi söylenelim? Diyeceğimiz şudur: Çocuklar öldürülmesin şeker de yiyebilsinler.
