Dün her şey önemini yitirmiş, sadece şu iki olay öne çıkmıştı, benim için:
Biri, bir kız çocuğunun ırzına geçen tecavüzcüye, ‘saygın tutumu’ nedeniyle cezasında ‘indirim’ yapılmasıydı; diğeri de, aynı gün, kırk üç sene öncesinin 12 Mart faşizminde solcu avına memur edilmiş bir muhbire, seneler sonraki bir yazımdan ötürü, hakaret ettiğim gerekçesiyle verilen ‘adli para cezası’nın yeterli görülmeyip ‘arttırım’ yoluna gidilmiş olmasıydı.
Beni alacak bir Batı ülkesi çıksın, gitmeyen namerttir.
