Cenaze cenaze peşine takılıp durduk ve biz her seferinde, tabut kimin, ölü kimlerden, şu iyi yapmış, yok bu iyi etmiş, çocuğu kim vurduysa ona göre bir ‘insanlık pozisyonu’ almaktan helak olduk!
Bu ayrımcılık, kurbanların üstüne üstüne yürüyen bu lanet nefret ve kin ile kimimiz ‘yüce ahlaklı, derin imanlı, yaratılanı yaradandan ötürü seven’ muhafazakâr, kimimiz cumhuriyetçi, kimimiz vallahi ‘devrimci’ bile olabiliyoruz.
Öyle ya çocuklar küçük tabutlarından, taze mezarlarından çıkıp hesap sormuyor nasıl olsa.
Sözde sorduğumuz hesap kendi nefret dolu dillerimizde, kimimizin kanlı ellerinde dolaşıp duruyor.
