“Sus hain, eskiden Ermeni olduğunu söyleyemezdin.”
“AKP’den önce Cemevi diye tutturabiliyor muydunuz ey gafiller!”
“Bu nankör Kürtlere en büyük hakları AK Parti verdi, hâlâ konuşuyorlar.”
Yukarıdaki cümleler sizlere tanıdık mı bilemem ama ben her gün bunlara benzer onlarca mesaj alıyorum. Memlekette hakkını hukukunu arayan tüm kimlikler için kullanılan “AKP’den öncesi tufandı” argümanını artık ezberlemiş hâldeyiz.
Alevi’yi, Ermeni’yi, İşçiyi, kadını sonra konuşuruz. Fakat Kürtler için meseleye biraz bakmakta fayda var.
Çünkü bu söylem, özellikle çatışmaların başladığı son dönemlerde Erdoğan’dan Arınç’a, Davutoğlu’ndan ilçe kaymakamlarına kadar sık sık tekrar ediliyor. 90’lardaki gibi katletmedikleri için, cezaevlerinde mahkûmların Kürtçe konuşabilmesine izin verdikleri için sonsuz bir şükran duygusu hissetmek zorunda olduğumuzu düşünüyorlar.
Sanki bin yıldır süren bir savaşın ardından Çiçek Çocuklar iktidara geldi de masallar ülkesinin huzuruna ve mutluluğuna kavuştuk. Oysa Allaha şükür ki her gün alt üst olan gündeme rağmen hâlâ parmak hesabı yapma yeteneğimizi yitirmiş değiliz. Adına savaş, düşük yoğunluklu çatışma, terörle mücadele, her ne derseniz deyin.
…Bütün bu olanlar karşısında elimizdeki televizyon kumandasından TRT Şeş’i açıp Kürtçe bir türkü dinleyerek yüreğimizi soğutamıyorsak bu bizlerin nankörlüğünden midir tam kestiremiyorum.
