Mahkeme salonunun duvarları vardır ama kitabın yoktur. Mahkeme salonunda mikrofon kapatılabilir, süre bitirilebilir, söz kesilebilir. Kitap ise o sözü Silivri’nin duvarlarının dışına çıkarır ve okurun önüne bırakır. Mahkemede dinlenmeyen savunma, kitap aracılığıyla milyonlara ulaşabilir.
Tam da bu noktada kitabın toplatılması ve basımının durdurulması kararı geldi.
O zaman şu soruyu sormak zorundayız: Mahkeme salonunda yeterince konuşmasına izin verilmeyen bir insanın, söyleyemediklerini kitapla anlatmasının da önüne geçiliyorsa korunmak istenen nedir?
Eğer 143 eylem isnadı güçlü delillere dayanıyorsa, yaklaşık 2 bin 400 yıllık hapis talebinin hukuki zemini bu kadar sağlamsa, bir savunmanın okunmasından neden korkulsun?
Hukuk savunmadan korkmaz. Çünkü savunmanın güçlü olması iddiayı zayıflatmaz, bilakis adil yargılamayı güçlendirir.
Asıl mesele de burada ortaya çıkıyor. O savunmanın kitap olarak dışarı çıkmasının engellenmesinde de devam ediliyorsa artık karşımızda yalnızca fiziksel bir mimari yoktur. Sözün sınırlarını çizen siyasal bir mimari vardır.
Ve bu mesele yalnızca seçilmiş İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı’nın meselesi değildir.
Masumiyet karinesi yalnızca yasa maddelerinde yazılı bir ilke değildir. Yargılananın oturduğu sandalyede, avukatına olan mesafesinde, etrafındaki güvenlik düzeninde, mikrofonunda ve kendisine tanınan sürede de yaşamak zorundadır.
Bugün İBB davasında bakmamız gereken yer tam da burasıdır.
İmamoğlu’nun sözünü önce mahkeme salonunun içinde daraltıp ardından o söz salonun dışına çıkmak istediğinde kitabın önüne engel koymak, savunma hakkının çok ötesinde bir soruyu önümüze bırakıyor:
Siyasal iktidar neden İmamoğlu’nun sözünün halka ulaşmasını istemiyor?
