‘Şehir hastaneleri’ denilenler, tıp alanındaki metalaşmanın, paralılaşmanın, soysuzlaşmanın boyutları hakkında fikir veriyor… Aslında Şehir Hastanelerinin herhangi bir kapitalist işletmeden (şirketten) farkı yok… Verili durumda hasta/hastalık bir üretim girdisi… Zira, hastane bir kapitalist işletmeye dönüştüğünde, hasta da artık bir ‘üretim girdisidir’…
Hasta ne kadar çoksa kâr da o kadar büyüktür. Kârı büyütmenin de iki yolu var: Hasta (müşteri) sayısını artırmak ki, o alanda sorun yok… Zaten insanların yedikleri, içtikleri, soludukları havayı, yaşadıkları ortam veri iken, hasta olmaması mümkün değil…
Velhasıl birer kapitalist işletme olan hastanelerin ‘müşteri sorunu yok’ ve ikincisi de her hasta için harcanan zamanı kısaltmak… Hasta başına harcanan zaman yarı-yarayı azaltıldığında kâr da aynı oranda artar…
