Yerliliğin ve milliliğin muhalif bir dokunuşa ihtiyacı olduğu gerçeği son derece net: Cumhuriyetçi siyaset için yerlilik, iktidara yakın şirketlerin kamu kaynaklarıyla büyütülmesi değildir; ülkenin üretim, teknoloji, tarım, enerji ve savunma kapasitesinin kamusal akılla güçlendirilmesidir. Millilik, dış politikada yüksek perdeden konuşup içeride finans kapitale bağımlılığı derinleştirmek değildir; yurttaşın emeğini, ülkenin kaynaklarını ve devletin karar alma bağımsızlığını korumaktır.
Laiklik, inançlı insanları inciten soğuk bir mesafe değil, devletin cemaat ve tarikat ağları üzerinden parçalanmasını engelleyen bir yurttaşlık güvencesidir. Devletçilik, geçmişe ait hantal bir idarecilik değil, stratejik alanlarda kamunun yeniden kurucu rol üstlenmesidir. Halkçılık da seçim zamanlarında yoksulun kapısını çalmak değil, yoksulluğu üreten düzeni değiştirecek örgütlü toplumsal iradeyi yaratmaktır.
Bu ilkeler geçmişte kaldığı için değil, uzun süre yanlış ellerde ya da utangaç biçimde taşındığı için zayıfladı. Bugün yapılması gereken onları bir tören diliyle tekrarlamak değil, çağın sorunlarına cevap veren canlı bir programa dönüştürmektir. Gıda güvenliğinden sanayi politikasına, üniversitelerin niteliğinden yargı bağımsızlığına, yerel yönetimlerden dış politikaya kadar her alanda bu ilkelerin somut karşılığı kurulabilir.
İhtiyacımız, sağın banalliğine kapılmadan iktidar seçmeniyle konuşabilen, ülkenin güvenlik kaygısını anlayan, ekonomik adaleti ulusal egemenlik ve bağımsızlıkla birlikte düşünen, devleti halka karşı değil halk için yeniden örgütlemeyi öneren bir siyasal merkez; geçmişe sığınan ya da kendi geçmişinden utanan değil, geçmişindeki kurucu siyasal aklı yeni dünyanın sert gerçekleri içinde işlevli hale getirebilen ve geleceğin sorunlarına uygulayabilen bir cumhuriyetçiliktir.
