Asgari ücret tartışması yalnızca bir ücret tartışması değildir. Bir tarafta artan işveren maliyetleri, diğer tarafta büyüyen vergi istisnası nedeniyle oluşan bütçe kayıpları bulunmaktadır.
Ancak bütün bu mali hesapların merkezinde unutulmaması gereken bir gerçek vardır: Asgari ücret bir bütçe kalemi değil, milyonlarca insanın geçim kaynağıdır.
Bugün asgari ücretin artırılmasına yönelik çekinceler çoğu zaman işveren maliyetleri veya Hazine üzerindeki yük üzerinden açıklanmaktadır.
Oysa asgari ücretin amacı bütçe disiplinini korumak ya da vergi gelirlerini artırmak değildir. Asgari ücretin varlık nedeni, çalışanın insan onuruna yakışır bir yaşam sürdürebilmesini sağlamaktır. Nitekim Asgari Ücret Yönetmeliği de asgari ücreti tam olarak bu anlayış üzerine inşa etmiştir.
Elbette Hazine önemlidir. Elbette bütçe dengeleri gözetilmelidir.
Ancak bütçe disiplininin bedelini, zaten enflasyon karşısında alım gücü sürekli aşınan ücretlilere ödetmek de sosyal devlet ilkesiyle bağdaşmaz.
Son tahlilde mesele, Hazine’nin ne kadar vergi kaybına uğrayacağı değil; tam zamanlı çalışan bir insanın emeğinin karşılığıyla insanca yaşayıp yaşayamayacağı meselesidir. Çünkü asgari ücretin nihai ölçüsü bütçe tabloları değil, çalışanın hayatıdır.
