Kürt kanadı “Her şeyi tek taraflı karşıdan bekleme yaklaşımı adil değil, bu tutum işi yokuşa sürmedir, teslimiyeti dayatmadır” derken “iç cephe konsolidasyonu” adı altında kendi rejimini pekiştirmek isteyen iktidarın niyetleri esasında okunuyor.
Sürecin ilerlemesi için atılmayan hukuki-yasal adımlara rağmen basınca devam ediliyor.
Rejimin bu meseleyi kendi ikbali uğruna kullanarak siyasi bir rehineye çevirdiğinin herkes farkında. Ortadoğu’daki mevcut kaotik durumun uzun bir süre daha bu minvalde ilerleyeceği yönündeki öngörüler çerçevesinde “adı konmamış süreç”in de zamana yayılacağı, bölge endeksli şekilleneceği rahatlıkla söylenebilir.
Meclis komisyonu raporu, tek taraflı adımlar, müzakereler ve beyanlara rağmen sürecin ilerletilmemesinin bir izahı var elbette. Rejim sorunun demokratik, halkçı bir çözümünün peşinde değil. İktidarın sorundan, çözümden anladığı farklı. Rejimin beklenilen olası ilk adımları atacak olması da –kayyumlara son verilmesi, siyasi af, Öcalan’a statü vs- sorunun kalıcı çözümüne yönelik olmayacaktır.
İktidar bloğunun başlattığı süreç ABD’nin Ortadoğu yönelimlerinden, emperyalist planlardan, rejimin bölgesel tahayyüllerinden ayrı ele alınamaz. Sürece dair atılacak adımlar da haliyle bölge eksenli oluyor. Bunu yaparken de “iç cephenin güçlendirilmesi” adı altında iktidar gücünü yeniden tahkim etmeyi hesaplıyor. Ancak ne yaparsa yapsın “karanlık” hesapları tutmayacaktır.
ABD emperyalizmiyle bağımlılık ilişkisini derinleştiren, NATO içindeki pozisyonunu güçlendiren AKP-MHP rejimi Kürt sorununun demokratik, halkçı çözümünü değil, kendi rejiminin kalıcılaştırılmasını hedefliyor. Attıkları her adım da buna yönelik. Haliyle süreçte bir tıkanmadan ziyade “kontrollü” bir durum var.
