Orta direk olmak, bir anlamda şunu söylemekti: “Hayat zor ama öngörülebilir.”
Son yıllarda yaşanan değişimi yalnızca ekonomik daralma ile açıklamak eksik kalır. Elbette gelir kaybı, borçluluk ve güvencesizlik belirleyici. Ama asıl kırılma, bu maddi koşulların yarattığı anlam kaybında.
Bugün orta direğin yaşadığı temel zihni dönüşüm, hayatın artık öngörülebilir olmadığı gerçeği. İkinci zihni dönüşüm ise henüz kendisi farkında olmasa da toplumda azınlıkta olduğu ve devletin güncel “makbul vatandaş” tanımının dışında kaldıklarıdır.
Metropol hayatında ev sahibi olmak bir hedef olmaktan çıkıp bir ayrıcalığa dönüşmüş durumda. Çocuk sahibi olmak, geleceğe dair bir yatırım değil, ciddi bir belirsizlik alanı. Ahlaklı ve çalışkan olmak ise eskisi gibi bir ilerleme vaadi taşımıyor.
Bu nedenle mesele sadece refah seviyesinin gerilemesi değil; gelecek tahayyülünün aşınması. Bir bakıma geleceksizleşme.
Orta sınıf bugün ortak hedefler etrafında toplanan bir yapıdan, aynı belirsizliği farklı biçimlerde yaşayan parçalı bir topluluğa evriliyor. Çalışarak ilerleme, çocuklar için daha iyi bir gelecek kurma fikri yerini geleceğin belirsizleştiği bir zemine bırakıyor. Başarı tutunabilme çabasına, siyaset mesafeli bir alana, gelecek ise planlanabilir bir ufuktan ertelenen bir ihtimale dönüşüyor.
