Birçok mühim meselenin temelinde yatan ve Türkiye’nin en büyük meselesi olan şey seviyesizliktir. Seviye kaybı arttıkça -ki artmaktadır- ülkenin herhangi bir sahada ilerleme kaydetmesi imkansızdır. Cümle gerilemelerin temelinde evvela kaliteyi küçümseyen, aşağılayan ve eğitimi, araştırmayı, bilgiyi ve kıyaslamayı değersizleştiren o habis duygu; yani seviyesizlik vardır. Başta politikanın dili seviyesizdir; çorak, yavan ve tahrip edicidir.
Kötü ve gerçekleri asla umursamayan bir dil ile empati duygusundan nasipsiz bir üslup ülkenin paçalarına yapışmış aşağı çekiyor. Öyle bir seviye kaybı ki, sanattan edebiyata, akademiden medyaya hiçbir sahada kalite yarışı, kalite arayışı ve kalite standardı kalmadı. Din namına yapılan sohbette, nasihatte ve ikazda bile kalmadı.
Kürsüyü işgal edenlerin nefret dili hem dindarı hem dinle alakadar olanı küstürmeye, uzaklaştırmaya ve yabancılaştırmaya hizmet ediyor. Kürsüler, bütün bunları insanları dine ısındırmak, dini anlatmak namına yapan bir cehalet ve seviyesizliğin işgali altında acı çekiyor. Seviye kaybı öyle bir noktada ki, toplumlar geri gitmez sanıyorduk, artık bunu bile söyleyemez olduk.
