Dünya büyük bir çağ değişimi yaşıyor; fakat bu değişimin gerektirdiği düşünsel, toplumsal ve siyasal dönüşümü henüz kavrayabilmiş değil.
Sonuç açık: Siyaset hâlâ 20’nci yüzyılın kalıplarıyla konuşuyor, hayat ise 21’inci yüzyılın ritmiyle akıyor. Bu uyumsuzluk yüzünden dünya yönsüz, siyaset çaresiz, toplumlar ve bireyler kaygılı.
Bugün yaşadığımız otoriterlik, şovenlik ve vandallığa sıkışmanın nedeni, yeni çağın zihin haritasını henüz içselleştirememiş olmamız. Bilgi toplumunun gerektirdiği kurumlar, kurallar, siyaset, ekonomi ve kültür hâlâ inşa edilmiş değil. Bu yüzden yükselen milliyetçilik, içe kapanma ve popülizm çağın hakikatini kavramanın değil, çağdan duyulan korkunun refleksleridir.
Oysa yeni çağın mantığı açıklığa ve inovasyona, demokrasiye ve toplumsal uyuma, küresel işbirliklerine ve ekonomik dinamizme, yerelliğe ve çoğulculaşmaya işaret ediyor. Bugün ‘yeşil dönüşüm’ gezegenin ritmine uyumu, ‘dijital dönüşüm’ ise teknolojik sıçramaya uyumu ifade ediyor. Toplumsal farklılıklara ve insan doğasındaki değişime uyumun yolu ise demokrasi.
Bu yüzden yeni çağın eşiğinde asıl soru hangi savaştan yana, hangi ittifakın içinde olunacağı değil, hangi çağdan yana cesaret gösterebileceğimiz bana kalırsa…
