Sonuçlar tecrübeyle sabittir; pratik tarafından kanıtlanmaya devam ediyor: Dünya pazarlarında ve ülkelerin ekonomisi üzerinde en büyük etki gücüne ve paya sahip olanlar arasındaki rekabet giderek kızıştı. Sermaye basınında sertleşme düzeyi üzerine neredeyse her gün yeni analizlerin yapıldığı ‘ticari savaşlar’, siyasi gerginlikler, askeri hamleler ve henüz büyük güçlerin fiilen birbirleriyle çatışması biçiminde olmasa da onların yönlendirmesi, desteği veya karşı güç olarak bir biçimde taraf oldukları savaşlar devam ediyor.
Üstelik bu karşıtların hiçbiri sosyalist-komünist falan da değil! Rakipler en güçlülerinden en bağımlı-iş birlikçilere emperyalizm ve kapitalist sömürü dünyasının temsilcileri. Trump bu dünyanın ‘kralı!’ Ukrayna’da, Venezuela’da, Suriye’de emperyalizme ayna tutuyor! Rekabet daha sert yöntemlerle sürmekte; AB üyesi emperyalist ülke şefleri yaralı horoz ötüşleriyle ses vermekte, Davos’ta olduğu türden “Sert karşılık vereceğiz” nakaratıyla teselli bulmaya çalışmaktalar.
Mali sermaye ve tekellerin neoliberal diye adlandırılan uluslararası saldırganlığı sona ermedi. Aksine daha ağır biçimleriyle yürürlükte. Emperyalist gericiliğin halkların ve ezilen ulusların dostu olmayacağının örneklerine yenileri ekleniyor. Söz uygunsa, emperyalizmin emperyalistliği sürüyor. İhtiyaç olan emperyalizme, emperyalist işgal, saldırı ve savaşlara karşı her ülkede yükseltilecek kitlesel mücadeledir. Bu mücadelenin gücü, halkın egemenliğini garanti edecek proleter devrimlerinin tarihin gündemine yeniden ve daha ileri biçimleriyle gelmeleri için yürütülen mücadeleye de güç verecektir.
