Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Ülkemizde 1990’lara kadar, Kürtler -kendilerini inkâr ettikleri sürece- her türlü makama gelebildiler ya da getirildiler. Halkın Emek Partisi ve ardından kapatılmaları yüzünden tekrar tekrar kurulan “Kürt sorununu demokratik yollardan çözme” amaçlı tüm partilerin yöneticileri ise ya öldürüldüler ya da uyduruk yargılamalar ardından cezaevlerine dolduruldular. Bizlerin “Amed” demeyi yeğlediğimiz Diyarbakır’a gidenler, lütfen oradaki arabaların plakalarına baksınlar. Bu kadar değişik illerden gelen arabalar burada ne arıyor, diye şaşıracaklardır. Tamam! Amed, bir büyükşehir ve ülkenin her yerinden şu ya da bu nedenle şehre gelenler çok oluyor. Ancak arabaların ezici çoğunluğu şehrin sakinlerinindir. Amedliler, şehir dışına çıktıklarında; Ankara’ya, İstanbul’a doğru gittiklerinde trafik polislerinin bir numaralı hedefidir. Mutlaka durdurulurlar ve şu ya da bu ‘eksiklik’ bulunur ve ceza yazılır. 21 ile başlayan plakalı oto, ceza yazılacak araçtır. Amedspor’a deplasman maçlarında gösterilen ırkçı tavrı zaten biliyorsunuz!..
Deniliyor ki, Kürtler ya da onları temsil eden siyaset, bölücü. Topraklarımızı bölecekler. Kürtler, niye Türklerden toprak istesin ki? Toprak zaten onların. Kürtler on binlerce yıldır burada yaşıyorlardı. Türkler ise, Orta Asya’dan buraya geleli sadece bin yıl oldu. Kürtler, önce İrani, sonra İslami imparatorlukların ve hatta yakın zamanlardaki Selçukluların, Osmanlı İmparatorluğu dönemlerindeki gibi, kendi özerk yapılarını ve kimliklerini koruyarak yaşamak istiyorlar!
Bizlere hep soruyorlar: Kürtler ne istiyor? Hemen cevap vereyim: Kürt olarak yaşamak istiyorlar… Yani kendi gelenekleri, türküleri, halayları ve elbette kendi anadilleriyle, ‘Türk gibi’ değil, Kürt olarak…
