Tam da geçen hafta bu memlekette hâlâ sistematik işkence varlığından söz etmişken, bu hafta başında işkencenin hepimizi insanlıktan çıkartan dehşet verici ağırlığı ile kalakaldık. Kim olursa olsun, ne yaparsa yapsın bir insana işkence uygulanmasının, bu uygulamaya hep birlikte tanıklık etmemizin, bir insanlıktan çıkarma eyleminde insandan yana tutum alamamanın ağırlığını hep birlikte taşımaya zorlanmamızın o siyah çöp torbasını hepimize giydirmeleri anlamına geldiğini gördük.
Özellikle 11 Eylül 2001 sonrası yaşananlar, özel kurulmuş merkezlerde hepimizi suç ortağı kılan görüntüleri göstere göstere uygulanan işkencelerle bizi adım adım insanlıktan çıkardı. Boşuna değil “İnsanlık onuru işkenceyi yenecek” diye haykırmamız yıllardır. Tek bir canlının işkence görmesine, insanlıktan çıkartılma girişimlerine insan kalmakta direnerek karşı koymadıkça, insanlık onurumuza sahip çıkmadıkça tüm insanlık, tüm canlılar tehdit altında olacak.
Bir insanın daha 19 yaşındayken onlarca suç işleyebileceği bir yere savrulmuş olmasında hiç birimizin sorumluluğu yokmuş gibi davranabilir miyiz? Bize tekinsiz hayatlarımızda koruyucu gibi sunulan güvenlikçi anlayışın daha çocukluktan yeni çıkmış bir insanın onlarca suç işlemesini asla önleyemediğini bir insanın canı pahasına, bir diğerinin de insanlıktan çıkarılmasıyla bir kez daha gördük.
