Türkiye’de ki varlık fonunun dünyada benzeri yoktur.
Sayıştay denetimine tabi değil. Dolayısıyla devredilen kuruluşlar da sayıştay denetimi dışında tutulmuş oluyor. Başka bir ifade ile halkın malı, halk tarafından denetlenemiyor.
Dünyada çoğu ülkede ulusal fon vardır. Bu fonlar, Türkiye’de ki gibi borçlanmak için değil, ülkelerin cari fazladan oluşan dövizleri, petrol ve maden gelirlerini değerlendirmek için kurulmuştur.
Osmanlı İmparatorluğu, 1862 yılında Londra’da Deveaux ve Ortakları ile yüzde 6 faizle borçlanma anlaşması imzaladı. Bu faizlerle Düyunü Umumiye’ye gitti.
Şimdi Varlık fonunun yüzde 10 faizle dış borç alması Düyunu Umumiye’den daha ağır bir yüktür. Bu yük bu günkü iktidar tarafından gelecek nesillerin gelirini ve refahını ipotek altına almak demektir.
