AKP 22 yıldır ülke ekonomisini “eşek ölür kalır semeri, insan ölür kalır eseri” ve “borç yiğidin kamçısıdır” anlayışıyla idare etmektedir. “İtibarda tasarruf olmaz” anlayışını ve siyasi destekçilerini “şikeli ihaleler yoluyla zengin etme” uygulamalarını bugün irdelemeyeceğim. AKP’nin yatırımların fizibilitesi hesapları içinde “finansman maliyeti” diye bir kalem yoktur. Daha doğrusu vardır ama bu bir sorun değildir. AKP’ye göre dış kaynak maliyetinin yüksek olması projeden vazgeçme sebebi olamaz. Dış borçların anaparası ve dönem faizleri, yeni alınacak dış borçlarla ödendiği sürece, “fiilen ödenen faizler” AKP gözünde “gider” değildir. Çünkü “net nakit çıkışı” yoktur. Sorun yeni dış borç bulunamayınca kendini hissettirir. AKP’nin bu muhasebe anlayışı, Osmanlı’dan müdevver “dış borç almadan kalkınamayız” inancından doğar. Halkımızın, muhalefetin ve iş adamlarımızın ezici çoğunluğu da aynı görüştedir. Bu dış-borç-koliklik, TL’yi itibarsız para hale getirmiştir. İşin ilginç yönü, servis edilemez “dış borç stoku” yüzünden itibar kaybetmiş TL, şimdi “daha çok dış borç alınarak” itibarlı hale getirilmek istenmektedir.
